Vorig jaar had ik nog een moeder.

Die heb ik nog wel maar niet meer hier op aarde.

Een moeder die ik net zoals meeste kinderen iets liefs gaf en zei dat ze de allerliefste, meest zorgzame, geweldige moeder was van de hele wereld.

Eerlijk gezegd was het bij ons altijd Moederdag net zo goed als het Vaderdag was of Kinddag. Een lief woordje, een aardig bloemetje, weekendje uit, uit eten, kleinigheidje, was bij ons een onderdeel van ons leven. Ook wel liefde voor elkaar genoemd zonder enige voorwaarde.

Nu een jaar later, nadat ze is overleden, is er geen moeder meer en ook geen Moederdag.

Alles is een gedachten. Ooit heeft iemand Moederdag bedacht. Een gedachte hoe we onze moeders uit dankbaarheid, aandacht kunnen geven. Voor mij verschilt deze zondag niet van andere zondagen. Maar 1 gedachte heeft gemaakt dat we allemaal denken dat dat 12 mei Moederdag moet zijn.

Moeten we het dan afschaffen……hoor ik vele denken. Tenminste 1 dag die ons daadwerkelijk herinnert aan hoe geweldig onze moeder is……nee hoor voor mij hoeft dat niet,

Gedachten, patronen, omdat het altijd al zo is.

Als je moeder er niet meer is dan is het niet meer zo als het altijd is.

Dat is het nooit. Het is hoe je erover denkt.

The most damaging phrase in the language is “it’s always been done that way”

It blocks everything!